Geschreven door: Dr. Wing Tong, Specialist Ouderengeneeskunde Zorgorganisatie Evean en docent Specialisme Ouderengeneeskunde Opleiding LUMC (SOOL)
Sinds 2018 ben ik werkzaam in de Ouderengeneeskunde. Eerst als basisarts, later in opleiding tot Specialist Ouderengeneeskunde (SO) en vanaf maart 2023 geregistreerd als SO. Ik heb nu een paar keer gesproken met een aantal leden van het Ouderenberaad, die ik had leren kennen tijdens een symposium. In een open en veilige sfeer hebben wij gedachten en ervaringen uitgewisseld. Ik raakte erdoor geïnspireerd, en gevraagd om een bijdrage suggereerde ik ‘dat ook een dokter kan huilen’. Maar wat bedoel ik hier nu precies mee?
Gevoelige snaar
Het werk als SO vraagt in de dagelijkse praktijk veel van ons, naast de kundigheid ook een hoge mate van zelfreflectie en goede communicatievaardigheden. Ik besprak met bovengenoemde ‘delegatie’ anoniem een casus (uit 2025) van een bewoner op een locatie die met (proef)verlof mocht gaan, wat uiteindelijk misliep. Ik wilde hiervan leren, en koos ervoor om over deze casus te reflecteren met een collega SO. En daarna met een niet-medicus (iemand van het behandelteam). De vragen die de behandelaar mij oprecht stelde, raakten blijkbaar een gevoelige snaar bij mij. En dat was het moment dat ik moest huilen. Ook vroeg ik me af of ik dit niet anders of beter had kunnen doen. Zo’n reflectiemoment zou er vaker moeten zijn, dan is het een kwestie van keuzes maken. Een manier daarvoor is stilstaan bij hetgeen je meegemaakt hebt.
Een huisbezoek dat binnenkwam
Onlangs was ik samen met een arts in opleiding op huisbezoek bij een echtpaar thuis. Zij zijn al meer dan 60 jaar gehuwd en op hoge leeftijd. Helaas heeft één van dit echtpaar net de diagnose dementie te horen gekregen. Bij allebei zag ik tranen komen. Hun verdriet kwam bij mij ook heel erg binnen. Nadat het diagnosegesprek was gevoerd, heb ik het echtpaar verteld dat een diagnose Alzheimer dementie geen doodvonnis is. Juist door deze diagnose in de thuissituatie vroeg te stellen, kan een mogelijke achteruitgang worden opgevangen. Voorkomen kan helaas niet, maar ter ondersteuning kan de casemanager dementie alvast worden ingezet. Naast dat ik meeleefde met dit echtpaar, had ik van binnen echt verdriet, omdat het zo invoelbaar is. Ik heb aangeboden om over drie maanden bij hen langs te komen op een volgend huisbezoek. Dit werd erg gewaardeerd. Voorafgaand zal ik hun huisarts informeren en bijpraten.
Onderling wordt er door artsen weinig gesproken over emoties, Met dit stukje wil ik graag een lans breken om hierover te spreken en te laten zien dat verdriet (zowel van binnen als naar buiten toe) er wel degelijk mag zijn. Als de dokter “volschiet”, hoe mooi is het dan om te kunnen zeggen: een dokter is ook maar een mens. Laat die emoties er maar gewoon “zijn”.
